تولد گل‌برگ مغرور؛ مردی شبیه به هیچ‌کس

به گزارش سایت رسمی فدراسیون، - مهدی هژبری - ناصر حجازی در زمانه ای که هیچ کس خودش نیست و همه نقش دیگری را بازی می کنند، به شدت خودش بود، او همان بود که نشان می داد و هیچ میانه ای با نهان روشی نداشت. ناصر حجازی اگر از کسی خوشش می آمد بدون غرور، نشان می داد و اگر از کسی بدش می آمد بدون واهمه و وسواس، بیان می کرد. راز جاودانگی حجازی هم در همین ویژگی بود، نه پنالتی هایی که گرفت و گل هایی که نخورد. ناصر حجازی جدا از شمایل قهرمان گونه اش و تیپ جذابی که داشت، از شخصیت اجتماعی والایی بهره می برد. ناصر حجازی نه خاکی بود و نه اصراری داشت خودش را خاکی نشان بدهد. او نه در زبان و ظاهر که در کردار و باطن مردمی بود و همیشه کنار مردم ماند. مردمی بودن او هم با همه فرق داشت، ناصر حجازی با غرور خاص خود که یک نوع نجابت و نجیب زادگی در آن دیده می شد، با مردم رفتار می کرد. او برای آن که کنار مردم باشد، خودش را پایین نمی آورد و سعی داشت دیگران را تا سطح خود بالا بکشاند. ناصر حجازی مثل تمام انسان ها ضعف هایی هم داشت و جالب این که هرگز سعی در کتمان و پنهان آنها نمی کرد. حجازی را باید همان طور که بود دوست داشت، صاف و صادق و پر غرور... مدل همان شعری که دوستش می داشت؛ من آن گلبرگ مغرورم که می میرم ز بی آبی ولی با خفت و خواری پی شبنم نمی گردم! ناصر حجازی اگر امروز هنوز زنده بود، ۷۶ ساله می شد. او چهارده سال است دیگر در میان ما نیست و جایش به شدت در این زمانه خالی است.
هر ورزشی برای گم نکردن راه، برای زیر پا نگذاشتن اصول و برای عبور از افاده و ادا، به یک منتقد صادق، به یک قهرمان شجاع مثل ناصر حجازی نیاز دارد و فوتبال چه بدشانس است که ۱۴ سالی می شود ناصر حجازی ندارد.