«دوستانه‌»هایی که دشمن دارند

ستون آخر- احسان محمدی - سؤال ساده است، جواب اما سخت!چرا فلان دیدار که اعلام شده بود لغو شد؟این نوع پرسش‌ها همیشه در فضای ورزشی تکرار می‌شود و با نزدیک شدن به جام جهانی، دوباره قوت می‌گیرد. کمتر از ۱۱۵ روز دیگر، وقتی سوت آغاز جام جهانی به صدا دربیاید، همین جملات  بازهم شنیده خواهد شد.
وقتی تیم ملی فوتسال به جام ملت‌های اندونزی رفت، درباره بازی های دوستانه این تیم هم(مسابقه برگزار نشده با عراق و کرواسی) همین نقدها مطرح شد. واقعیت این است که به صورت کلی موضوعاتی ورای ورزش، علیه ورزش و به صورت هدفمند توسط دشمنان ایران زمین در جریان است، اما تاوان آن را  ورزش می دهد.
این مشکل فراتر از هزینه‌هایی است که بر فدراسیون تحمیل می‌شود. اعزام تیم با تقبل مخارج پرواز، هتل و تدارکات، گاهی چنان سنگین است که کمر هر فدراسیونی را خم می‌کند. هزینه برگزاری یک دیدار دوستانه خارج از کشور گاه برابر با برگزاری دهها اردو برای تیم‌های ملی پایه است.
از دهه ۶۰ که فوتبال ایران را دنبال می‌کنم، همیشه صحبت از دیدار دوستانه با تیم‌های بزرگ بوده، اما حتی باشگاه‌هایی با درآمدهای مستقل هم موفق به این کار نشده‌اند. سال‌هایی که تیم ملی با واشاش مجارستان و بوخوم و گرمیو برزیل و ... بازی می‌کرد یا هفته‌ای یکبار با کویت بازی می‌کردیم یادمان نرفته! وقتی در جایگاه منتقد قرار می‌گیریم و می‌پرسیم «چرا دیدارهای تدارکاتی اساسا سخت برگزار می‌شود؟»، نباید چشم‌هایمان را روی بررسی و واکاوی همه شرایط ببندیم. موضوعات در جهان امروز چنان در هم تنیده است که نادیده گرفتن یک عامل اگر غفلت نباشد، خطای حرفه‌ای است.

منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال