به گزارش سایت رسمی فدراسیون فوتبال، ستون آخر -احسان محمدی - در ایران یکی از نقدهای پرتکرار، نبود یک سیستم قابل اتکا برای کشف استعداد است. تقریباً همه بر این باورند که در رشته‌های مختلف ورزشی، استعدادهای درخشانی وجود دارد، اما مسئله اینجاست که بسیاری از این الماس‌ها هرگز کشف نمی‌شوند یا فرصت تراش خوردن پیدا نمی‌کنند. نتیجه، ویترینی است که به‌جای جواهر، پر از سنگ‌های معمولی شده است. این تصور عمیق در بخشی از افکار عمومی وجود دارد که «رابطه» از «استعداد» قدرتمندتر است. اینکه می‌توان بازیکنی متوسط را به جای ستاره‌ای واقعی به تیم‌های ملی، به‌ویژه در فوتبال، تحمیل کرد. نمی‌توان منکر شد که چنین اتفاقاتی گاه رخ داده است، اما آیا واقعاً مربی‌ای که ستاره‌ای واقعی را کشف می‌کند، فقط به‌دلیل نداشتن پول یا حمایت خانوادگی، او را کنار می‌گذارد؟ در عصری که همان استعداد می‌تواند مسیر مالی و اعتباری مربی را برای سال‌ها تضمین کند، چنین رفتاری بیشتر به نادانی مطلق شبیه است تا واقعیت رایج. مسئله اصلی در خودِ کشف استعداد نهفته است. تشخیص جوهره بازیکن در یک زمین خاکی، چمن مصنوعی یا مدرسه فوتبال. اینکه مربی بفهمد با تغییر پست، مسیر تمرین یا شیوه آموزش، یک بازیکن می‌تواند به ستاره تبدیل شود. کشف به‌موقع نیز اهمیت حیاتی دارد. سن تعلیم‌پذیری، توان پذیرش سختی تمرین و حتی آمادگی برای دوری از خانواده. همه ما آرزومند روزی هستیم که هیچ استعداد شایسته‌ای هدر نرود. روزی که بازیکنی با قابلیت درخشش در تیم ملی، به‌دلیل بی‌توجهی یا ضعف ساختار، کارمند معمولی یک اداره یا پیک غذا نشود. هر اقدام علمی و دقیق در مسیر استعدادیابی، ارزشمند است و شایسته حمایت.