ستون آخر-احسان محمدی - این بخت را داشته‌ام که چند مجمع عمومی فدراسیون فوتبال را از نزدیک ببینم. هم روزهایی که مجامع به‌صورت حضوری برگزار می‌شد و بیشتر به یک دورهمی خانوادگی شباهت داشت و فرصتی برای تازه شدن دیدارها، گفت‌وگوها و تبادل همکاری‌ها و هم روزهایی که مجامع به شکل آنلاین برگزار شد.

 با صرفه‌جویی در زمان و هزینه، سرعت بیشتر در تصمیم‌گیری و کارآمدی بالاتر. درس‌هایی گرفتم که شاید روزی در موردش نوشتم. با این حال، تجربه نشان داده آنچه چند روز بعد از هر مجمع در «افکار عمومی» باقی می‌ماند، نه آرا و مصوبات، بلکه اظهارنظرهاست. حرف‌هایی که چهره‌های سرشناس در حاشیه مجمع به خبرنگاران می‌زنند یا پشت تریبون بیان می‌کنند.
مجمع عمومی امسال هم، مانند بسیاری از اتفاقات دیگر، تحت‌تأثیر فضای جام جهانی بود. تأکید دوباره مدیران وزارت ورزش و فدراسیون فوتبال بر اهمیت حضور موفق تیم ملی، محور اصلی صحبت‌ها را شکل می‌داد. معاون توسعه ورزش قهرمانی و حرفه‌ای وزارت ورزش و جوانان جمله‌ای گفت که قابل تأمل بود: «زمان تضعیف تیم ملی نیست.»
البته که میان نقد و تضعیف تفاوتی جدی وجود دارد. تیم ملی زمانی قدرتمند است که «تیم ملی همه مردم ایران» باشد، تیمی که در لحظه‌های دشوار، دعای یک ملت را پشت خودش داشته باشد. نقد، اگر از سر دلسوزی باشد، نه تنها تضعیف نیست بلکه تقویت‌کننده است. باید حساب منتقدان را از کسانی جدا کرد که تیم ملی را در راستای مطالبات فردی، جناحی یا شخصی «مصرف» می‌کنند.
در نهایت، آنچه در تاریخ باقی می‌ماند نتایج تیم ملی در جام جهانی ۲۰۲۶ است. حتی روزی که دیگر ما نباشیم تا بر سر اختلاف‌نظرها، گلوی هم را بفشاریم و بغض‌های شخصی را به نام «حمایت از تیم ملی» فاکتور کنیم.

منبع:روزنامه فدراسیون فوتبال